Bubbel doorbreken

Interview met wijk-werker Ellen en teamcoach Jim uit Dendermonde – gepubliceerd op 31 oktober 2024

In het hartje van Dendermonde bevindt zich het woonzorgcentrum (wzc) Aymonshof. In dit centrum ligt de focus op wonen, levenskwaliteit en zorg. Hier voegt men leven toe aan de dagen, geen dagen aan het leven. In het Aymonshof vinden 155 bewoners hun thuis. Ze wonen en leven er samen en krijgen er zorg op maat. Op de afdeling Oase, specifiek voor bewoners met dementie, treffen we wijk-werker Ellen en teamcoach Jim.

Stoelendans

Alle bewoners in het wzc zijn volwaardige burgers die zelfstandig beslissen. Dat is ook goed merkbaar op de afdeling Oase. De ene bewoner geniet van een dutje, terwijl een andere op een gemoedelijke, maar toch kordate wijze de aandacht van Ellen en Jim opeist. Gedurende het interview wisselen Jim en Ellen dan ook naadloos van gesprekspartner naar begeleider en vice versa. Er ontstaat zelfs een ware stoelendans, telkens wanneer een bewoner bij ons aan tafel wil aanschuiven. En het liefste nog op schoot bij Jim en Ellen.

Openhartig en direct

Ellen is afkomstig uit Nederland. Dat hoorde ik onmiddellijk bij de begroeting en dat bleek achteraf ook uit de openhartige en directe manier van communiceren. Ellen heeft ruim twintig jaar ervaring in de retailsector en was afdelingshoofd in een keten van drogisterijen.

Ellen: tijdens de covidperiode ben ik ongeveer een jaar economisch werkloos geweest. Toen de lockdown achter de rug was ben ik zelf ziek geworden en was ik opnieuw een tijdje afwezig op het werk. Bij mijn terugkeer werd ik ontslagen.

Gezien mijn leeftijd (45+) had mijn toenmalige werkgever mij onmiddellijk een outplacement moeten aanbieden. Dat is een begeleiding naar nieuw werk door een gespecialiseerde dienstverlener. Dat is helaas niet gebeurd, waardoor de stap naar een nieuwe job alsmaar groter werd. Na ruim een half jaar werd dan uiteindelijk toch een outplacement opgestart via online sessies, maar dat was geen groot succes.

Ik had inmiddels ook mijn vader en enkele vrienden verloren, waardoor mijn sociaal leven op een laag pitje stond. Ik was me meer en meer beginnen afschermen in mijn eigen bubbel, wat dan weer de zoektocht naar een nieuwe job alsmaar moeilijker maakte.

Waardevolle eerste stap

Ellen: Na drie jaar werkloos te zijn geweest, werd ik toegeleid naar het wijk-werken en kwam ik in contact met mijn wijk-werkbemiddelaar Cindy. Zij zorgde ervoor dat ik via het sociaal huis van Dendermonde als wijk-werker aan de slag kon op de afdeling Oase. Ik werk immers heel graag met bejaarden en hou ervan om me nuttig te maken. Ik werk hier nu drie dagen per week gedurende twee uur per dag om de bewoners te begeleiden tijdens het middagmaal.

Mocht het wijk-werken eerder zijn aangeboden, dan had ik nu al veel verder gestaan in mijn traject naar werk. Wijk-werken lijkt mij een waardevolle eerste stap voor personen die even ‘vastzitten’ in het leven.

Ik kan stap voor stap uit mijn bubbel breken en opnieuw sociale contacten leggen.

Wijk-werker Ellen

Enorm gewaardeerd

Jim: de aanwezigheid van begeleiders zoals Ellen mag niet onderschat worden. Het sociale aspect van de begeleiding en de nabijheid van personen zoals Ellen laten onze bewoners openbloeien. Bovendien is het een meerwaarde voor ons, om als begeleider extra ondersteuning te krijgen van Ellen op drukke momenten zoals de maaltijdbedeling. Ellen wordt door alle collega’s enorm gewaardeerd.

Ellen: mezelf nuttig kunnen maken en me gewaardeerd voelen door de collega’s, dat is een gevoel dat ik de voorbij vier jaar heb moeten missen. En dat zorgt er nu voor dat ik stap voor stap uit mijn bubbel kan breken en opnieuw sociale contacten kan leggen. Want werken met (het liefste) oudere personen is iets wat ik graag doe. Ik heb trouwens een diploma agogisch werk, maar dat is in België helaas niet erkend. Mocht dat wel zo zijn, dan zou ik waarschijnlijk onmiddellijk in de zorgsector aan de slag kunnen gaan.

Goesting

Jim: we merken inderdaad dat Ellen steeds meer ‘goesting’ krijgt in het leggen van sociale contacten. Onze bewoners vragen immers om een specifieke aanpak die toelaat om de persoon achter de dementie te leren kennen. Ellen krijgt hierin de nodige begeleiding om te leren groeien.

Ellen: ik kan niet genoeg benadrukken dat een traject naar werk niet snel genoeg kan opgestart worden en dat er vooral moet geluisterd worden naar de noden van de werkzoekende. In mijn geval heeft de opstart van dat traject te lang aangesleept, maar nu zit ik gelukkig op de goede weg.

Tekst: Pascal Eeckhoudt, regisseur sociale economie en werk DDS Streekregisseurs